عشق و زندگی

کتاب هنر زندگی کردن فصل اول گزیده 1

کتاب هنر زندگی کردن نوشته : تیک نات هان ترجمه : حسین ارا خوانش : دکتر سارا نظامی فصل اول گزیده ۱ اگر حالا مادر در زندگی‌تان نیست یا دور از او زندگی می‌کنید،عمیق‌تر که نگاه کنید می‌بینید او هنوز و همیشه با شماست. مادر درهر سلول بدنتان وجود دارد و دست او هنوز در دستتان است. حتیاگر پدر و مادرتان فوت کرده‌اند، با  این نگاه عمیق  می‌توانید به آن‌هانزدیک باشد، حتی نزدیک‌تر از بسیاری که والدینشان زنده‌اند، امابا هم نزدیک نیستند.
حالا لحظه‌ای به دستان خود نگاه کنید. آیا می‌توانید دستان مادر رادر دستان خود ببینید؟ دست‌های پدر را چطور؟ عمیق‌تر نگاه کنید.با عشق و محبت  مادر به فرزندش، دستتان را روی پیشانی خود بگذاریدو لمس دستان مادر یا پدرتان را دوباره حس کنید. بگذارید مراقب‌تانباشند. آن‌ها همیشه با شما خواهند بود.
@dr.sara.official اینستاگرام

کتاب هنر زندگی کردن فصل اول

فصل اول کتاب هنر زندگی کردن نوشته :تیک نات هان ترجمه :حسین ارا خوانش :دکتر سارا نظامی 
Emptiness: The Wonder of Interbeingتهی‌بودن: شگفتی درهم‌بودن / در-هم-بودن
۱. تهی‌بودن یعنی چی؟ (خالی از «خودِ جدا»، نه پوچی)
تیک نات هان اولِ فصل یک برداشت مهم را تصحیح می‌کند:وقتی بودیسم از Emptiness / تهی‌بودن حرف می‌زند، منظورش «هیچ بودن» یا پوچی نیست.
او توضیح می‌دهد:
تهی‌بودن یعنی: پر بودن از همه‌چیز، اما خالی بودن از یک ذاتِ مستقل و جدا. 
مثل این است که بگویی یک لیوان «خالی» است؛ لیوان هست، اما از آب خالی است.
وقتی می‌گوییم «ما تهی هستیم»، یعنی از یک «خودِ ثابت و جدا» تهی هستیم، نه این‌که اصلاً وجود نداریم. 
پس «خالی بودن» در نگاه او یعنی:هیچ چیز به‌تنهایی و جداگانه وجود ندارد؛ همه‌چیز در پیوند با بقیه است.
۲. مثال گل: پر از همه‌چیز، خالی از خودِ جدا
بعد، او یک تصویر خیلی زیبا می‌آورد: یک گل.می‌گوید به یک گل نگاه کن (مثلاً رز، ارکیده یا یک گل مینا کنار جاده): 
اگر عمیق نگاه کنی، در گل می‌بینی:
خاک
باران
آفتاب
ابرها
اقیانوس‌ها
مواد معدنی
فضا و زمان
تمامِ «غیرِ گل» در گل حضور دارد.اگر فقط یکی از این‌ها را حذف کنی (مثلاً باران یا آفتاب)، دیگر گلی در کار نیست.
نتیجه:
گل پر از کل کیهان است،
و در عین حال از یک «خودِ جدا و مستقل» تهی است. 
این یعنی: هیچ چیز خودش‌به‌تنهایی نیست؛ همیشه درهم‌تنیده با بقیه است.
۳. انسان هم تهی است، یعنی «در-هم-بودن» است
بعد همین نگاه را به خودمان برمی‌گرداند:ما هم مثل آن گل هستیم؛
او می‌گوید در ما حضور دارد: 
زمین، آب، هوا، آفتاب
گرما، فضا، آگاهی
پدر و مادر، پدربزرگ و مادربزرگ
نسل‌ها و نیاکان‌مان
غذایمان، فرهنگ‌مان، معلم‌هایمان، جامعه‌ای که در آن بزرگ شده‌ایم
اگر این «غیرِ ما»ها را از ما برداری، دیگر چیزی نمی‌ماند که اسمش را «من» بگذاریم.پس:
ما پر از همه‌چیزیم،
و در عین حال از یک «خودِ جدا و مستقل» تهی هستیم.
۴. واژه‌ی Interbeing / در-هم-بودن
تیک نات هان در این فصل توضیح می‌دهد که چرا واژه‌ی خاص Interbeing را ساخته است: 
فعل «to be / بودن» اگر تنها دیده شود، گمراه‌کننده است؛ چون وانمود می‌کند می‌شود «تنها» بود.
او می‌گوید: «To be is to inter-be» – بودن یعنی در-هم-بودن.
یعنی من فقط «من» نیستم؛ من در پیوند با:
زمین
آسمان
درختان
دیگر انسان‌ها
نسل‌ها و آموزه‌ها و رابطه‌هایم هستم.
این نگاه، همان معنای عملیِ Emptiness است:تهی‌بودن از خودِ جدا، و پر بودن از رابطه‌ها.
۵. بدن ما: یک جامعه، نه یک فرد
او در فصل با استفاده از حرف‌های یک زیست‌شناس مثال می‌زند: بدن ما در واقع اجتماع میلیاردها موجود زنده است: 
باکتری‌ها و میکروارگانیسم‌های ریز
سلول‌های گوناگونبدون آنها حتی نمی‌توانیم یک عضله را حرکت دهیم، فکری کنیم یا احساسی داشته باشیم.
نتیجه‌ای که می‌گیرد:
ما «یک موجود کاملاً مستقل» نیستیم؛
بلکه یک اجتماع / اجتماع‌بودن هستیم.
همان‌طور که سیاره‌ی زمین هم یک موجود زنده‌ی عظیم است و ما سلول‌های اوییم.
۶. مثال کودک، پدر و مادر: ادامه داشتن، نه جدابودن
بعد وارد رابطه‌ها می‌شود:اگر به یک کودک نگاه کنی، می‌توانی ببینی: 
چهره‌ی پدر و مادرش
حرکات و عادت‌های آن‌ها
حتی استعدادها و مهارت‌های‌شان
کودک «یک موجود کاملاً جدا» نیست؛ادامه‌ی والدین و نیاکانش است.
او می‌گوید:
وقتی کودک راه می‌رود و حرف می‌زند، اجدادش هم همراه او راه می‌روند و حرف می‌زنند.
برعکس، اگر به والدین نگاه کنیم، می‌توانیم حضور کودک و نسل آینده را هم ببینیم.
پس در سطح عمیق‌تر:
«من» و «تو» و «او» مرزهای کاملاً جدا نیستند؛
همه‌ی ما ادامه‌ی یکدیگریم.
۷. تمرین عملی: دیدن نیاکان، معلم‌ها و جهان در خود
در بخش پایانی فصل، تیک نات هان این بینش را به یک تمرین روزمره تبدیل می‌کند: 
وقتی به عود روشن کردن، راه رفتن، غذا خوردن، نوشتن یا خوش‌نویسی مشغول است،تمرین می‌کند که «این کار را منِ جدا انجام نمی‌دهم؛این یک “ما”ست که در حال عمل است.»
او می‌گوید:
پدرم را از دستم نمی‌توانم جدا کنم،
مادر و اجدادم در سلول‌های من حضور دارند،
معلم‌هایم در تمرکز و آرامش من حضور دارند.
پس هر کاری که می‌کنم، کل یک تبار و یک جهان دارد در من مشارکت می‌کند.این، تجربه‌ی زنده‌ی ناخود / no-self است، نه یک مفهوم فلسفی خشک.
۸. پیام عملیِ فصل اول
خلاصه‌ی پیام فصل اول این است:
1. تهی‌بودن = درهم‌بودنما از خودِ جدا تهی هستیم، چون هر لحظه در پیوند با بی‌شمار چیز و موجود دیگر هستیم. 
2. Emptiness ≠ پوچیتهی‌بودن به معنای «نیستی» نیست، بلکه یعنی هیچ چیز جدا و ثابت نیست.
3. فهم این بینش، رنج را کم می‌کندچون مرزهای خشک «من» و «دیگران» نرم می‌شوند؛خشم، احساس تنهایی، شرم، قضاوت و ترس عمیق از مرگ آرام‌تر می‌شود.
4. رابطه با زمین و دیگران عوض می‌شودوقتی می‌بینی «من = زمین» و «زمین = من»،مراقبت از بدن و مراقبت از سیاره از هم جدا نیستند. 
5. هر لحظه می‌تواند تمرین باشدهر کاری—از ظرف شستن تا نوشتن و راه رفتن—می‌تواند فرصتی باشد برای دیدن این حقیقت که:«من تنها نیستم، من با همه چیز درهم‌تنیده‌ام.»@dr.sara.official اینستاگرام

آموزه ای ارزشمند از کتاب شفای زندگی

هر چه باید بدانم بر من آشکار می شود 
هر چه نیاز داشته باشم به سراغم می آید

نمونه کوتاهی از کتاب شفای زندگی

نمونه کوتاهی از کتاب شفای زندگی

خلاصه کتاب لوییز هی

خلاصه کتاب لوییز هی
به صورت پرسش و پاسخ

کتاب شفای زندگی فصل شانزدهم

زندگینامه خانم لوییز هی
@dr.sara.official  اینستاگرام

کتاب شفای زندگی فصل پانزدهم بخش پنجم

تصویرجدول عوارض جا به جا شدن مهره ها را در هایلایت بخش پادکست در اینستاگرامم قرار داده ام
@dr.sara.official

کتاب شفای زندگی فصل پانزدهم بخش چهارم

@dr.sara.official       اینستاگرام

کتاب شفای زندگی فصل پانزدهم بخش سوم

کتاب شفای زندگی فصل پانزدهم بخش دوم